ترس یک حالت انسانی است که در میان همهٔ انسان‌ها بدون استثنا یافت می‌شود و امری است که انسان بر آن آفریده شده است. طبیعی است که انسان اگر با چیزی روبه‌رو شود که زندگی، سلامت، کرامت یا منافع او را تهدید کند، یا دچار فقر، بلا یا امر ناگواری گردد، بترسد. بلکه گاهی ترس واجب است؛ هنگامی که ترس از خدا باشد، یا از ارتکاب حرام، یا کوتاهی در انجام واجباتی که خداوند عزّوجلّ انسان را به آن‌ها فراخوانده است.
ای بندگان خدا! شما و خودم را به تقوای الهی، برگزیدن اطاعت او، چنگ زدن به ریسمان و پایبندی به عبادتش توصیه می‌کنم؛ زیرا هرکس به ریسمان خدا چنگ زند، به راه راست هدایت شده است. با این کار، آگاهی و توانایی ما برای رویارویی با چالش‌ها بیشتر می‌شود.
خداوند سبحانه و تعالی در کتاب عزیزش می‌فرماید: «وَلْتَکُن مِّنکُمْ أُمَّهٌ یَدْعُونَ إِلَى الْخَیْرِ وَیَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَیَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنکَرِ وَأُولَٰئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ» صدق الله العظیم. این آیه به مسئولیتی اشاره دارد که بر دوش امت است تا برای تقویت ارزش‌های اخلاقی و ایمانی بکوشد و با پدیده‌های فساد و انحرافی که در جامعه در عرصه‌های اخلاقی، ایمانی، اجتماعی و سیاسی رخ می‌دهد، مقابله کند تا جایگاه و نقش خود را استوار سازد و آن را تقویت نماید و توان رویارویی با چالش‌ها را بیابد.
خداوند سبحانه و تعالى در کتاب عزیز خود فرموده است: «الْحَقُّ مِنْ رَبِّکَ فَلَا تَکُنْ مِنَ الْمُمْتَرِینَ * فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَکُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَکُمْ وَأَنْفُسَنَا وَأَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَهَ اللَّهِ عَلَى الْکَاذِبِینَ.» در این روز، در بیست‌وچهارم ماه ذی‌الحجه از سال دهم هجری، رویدادی مهم در تاریخ اسلام را یاد آور می‌شویم؛ روزی که رسول خدا (ص) با مسیحیان نجران مباهله کرد.
خداوند سبحانه و تعالى در کتاب عزیز خود فرموده است: «الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلَامَ دِینًا» در هجدهم ماه ذی‌الحجه الحرام، جبرئیل بر رسول خدا (ص) در مکانی به نام غدیر خم نازل شد. این مکان نزدیک جُحفه و در مسیر بازگشت پیامبر (ص) و انبوه مسلمانان از آخرین حج ایشان بود که به «حجه الوداع» شهرت یافت. جبرئیل آمد تا پیش از آنکه جمعیت پراکنده شود و هر کس به شهر خود بازگردد، امری بسیار خطیر را ابلاغ کند: «یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ». با وجود گرمای شدید نیمروز آن روز، رسول خدا (ص) بی‌درنگ از کاروانیان همراهش خواست نزد او گرد آیند و هیچ‌کس عقب نماند.
ای بندگان خدا، شما و خودم را به تقوایی که خداوند عزّوجلّ ما را به آن سفارش کرده است، توصیه می‌کنم؛ تقوایی که هدف هر عبادتی است که انجام می‌دهیم و بدون آن، هدف از آن عبادت محقق نمی‌شود. این همان چیزی است که خداوند با صراحت تمام به آن اشاره کرده، هنگامی که درباره کسانی که قربانی می‌کنند فرموده است: «لَن یَنَالَ اللَّهَ لُحُومُهَا وَلَا دِمَاؤُهَا وَلَٰکِن یَنَالُهُ التَّقْوَىٰ» [سوره حج، آیه ۳۷].
در این روزها فصل تازه‌ای از موسم حج را از سر می‌گیریم؛ آنجا که کاروان‌های حاجیان از هر سو و از هر راه دوری به سوی بیت‌الله الحرام سرازیر شده‌اند، در پاسخ به دعوت خداوند عز و جل که بر زبان پیامبر ابراهیم (ع) جاری شد تا فریضه حج را ادا کنند. پس از آنکه ابراهیم و فرزندش اسماعیل (ع) پایه‌های خانه خدا را برافراشتند، خداوند به او فرمود که مردم را به انجام این فریضه فراخواند: «وَأَذِّن فِی النَّاسِ بِالْحَجِّ یَأْتُوکَ رِجَالًا وَعَلَىٰ کُلِّ ضَامِرٍ یَأْتِینَ مِن کُلِّ فَجٍّ عَمِیقٍ».
خداوند سبحانه و تعالی در کتاب عزیز خود فرموده است: «اتْلُ مَا أُوحِیَ إِلَیْکَ مِنَ الْکِتَابِ وَأَقِمِ الصَّلَاهَ إِنَّ الصَّلَاهَ تَنْهَىٰ عَنِ الْفَحْشَاءِ وَالْمُنکَرِ وَلَذِکْرُ اللَّهِ أَکْبَرُ وَاللَّهُ یَعْلَمُ مَا تَصْنَعُونَ» خداوند سبحان در این آیه و آیات دیگر بندگان خود را به برپاداشتن نماز فراخوانده و آنان را به انجام آن و محافظت از اوقاتش و غفلت نکردن از آن ترغیب کرده است. احادیث شریف اشاره کرده‌اند که نماز ستون دین، رکنی از ارکان آن، تکیه‌گاهی از تکیه‌گاه‌های آن و راهی به سوی رستگاری و بهترین عمل است؛ همان چیزی که مؤذنان در اذان خود به آن دعوت می‌کنند.