خطبه ها

خداوند سبحانه و تعالی در کتاب عزیز خود فرموده است: « وَمِنَ النَّاسِ مَنْ یَشْرِی نَفْسَهُ ابْتِغَاءَ مَرْضَاهِ اللَّهِ وَاللَّهُ رَءُوفٌ بِالْعِبَادِ» این روز، بیست‌ویکم ماه مبارک رمضان، یادآور مصیبت بزرگی است که با شهادت امیرالمؤمنین (ع) بر تمام مسلمانان فرود آمد و یادآور انحطاطی است که امت اسلامی به آن رسید که شخصی مانند امیرالمؤمنین (ع) به دست عبدالرحمن بن ملجم با شمشیر مسموم و غدارانه‌اش به شهادت برسد؛ شمشیری که بر سر شریف او فرود آمد در حالی که در محراب خود ایستاده و نماز صبح را با مردم در مسجد کوفه می‌خواند.

خداوند سبحانه و تعالی در کتاب عزیز خود فرموده است: «وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّهً یَهْدُونَ بِأَمْرِنَا وَأَوْحَیْنَا إِلَیْهِمْ فِعْلَ الْخَیْرَاتِ وَإِقَامَ الصَّلَاهِ وَإِیتَاءَ الزَّکَاهِ وَکَانُوا لَنَا عَابِدِینَ» پانزدهم ماه مبارک رمضان، سالروز ولادت یکی از کسانی را که آیهٔ «إِنَّمَا یُرِیدُ اللَّهُ لِیُذْهِبَ عَنْکُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیْتِ وَیُطَهِّرَکُمْ تَطْهِیراً» در مورد آنان نازل شده است، گرامی می‌داریم؛ یعنی امام حسن بن علی (ع)، سبط رسول خدا و ریحانه‌اش، و سید جوانان اهل بهشت.

خداوند سبحانه و تعالى در کتاب عزیز خود فرموده است: «شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِی أُنْزِلَ فِیهِ الْقُرْآنُ هُدًى لِلنَّاسِ وَبَیِّنَاتٍ مِنَ الْهُدَى وَالْفُرْقَانِ فَمَنْ شَهِدَ مِنْکُمُ الشَّهْرَ فَلْیَصُمْهُ وَمَنْ کَانَ مَرِیضًا أَوْ عَلَى سَفَرٍ فَعِدَّهٌ مِنْ أَیَّامٍ أُخَرَ یُرِیدُ اللَّهُ بِکُمُ الْیُسْرَ وَلَا یُرِیدُ بِکُمُ الْعُسْرَ وَلِتُکْمِلُوا الْعِدَّهَ وَلِتُکَبِّرُوا اللَّهَ عَلَى مَا هَدَاکُمْ وَلَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ» از نعمت‌های خداوند بر ما که سزاوار حمد و سپاس است، این است که ما را به ماه رمضان رسانده است؛ ماهی که فردا ان‌شاءالله آغاز آن خواهد بود تا از خیرات و برکات و عطایای فراوان آن بهره‌مند شویم.

از سنت‌هایی که خداوند در میان بندگانش جاری ساخته و در این آیهٔ کریمه به تحقق اراده‌اش در آن اشاره کرده، سنت پیروزی حق بر باطل، عدالت بر ظلم، و استضعاف بر استکبار است. اما این سنت، مانند همهٔ سنت‌های الهی در آفریدگانش، با اسباب خود جریان می‌یابد و هنگامی تحقق می‌یابد که پیروان حق و عدالت نقش خود را در رویارویی با باطل و طاغوت‌ها و ستمگران ایفا کنند و مستضعفان در برابر استضعاف خود تسلیم نشوند و آن را تقدیری گریزناپذیر ندانند.

پانزدهم این ماه مبارک، ماه شعبان، ماه رسول خدا (ص)، یادبود ولادت عطرآگین خاتم سلسلۀ مبارک امامان اهل‌بیت (ع)، قائم به حق و عدلِ منتظر، امام محمد بن الحسن العسکری، صاحب عصر و زمان بود که جان‌مان فدای مقدمش باد.
امامی که یاد او هر سال می‌آید تا امید را به دل‌های ستمدیدگان و مقهوران و عذاب‌دیدگان و مستضعفان ببخشد، و به آنان یادآوری کند که آینده هرگز از آنِ طاغوت‌ها و مستکبران نخواهد بود، و نه از آن کسانی که خون و آبروی مردم را مباح می‌دانند یا در زمین فساد می‌کنند؛ بلکه، ولو پس از زمانی، از آن بندگان صالح خدا، دعوت‌کنندگان به حق و عدل و آزادی، و مستضعفان خواهد بود.

در پنجم ماه شعبان، سالروز ولادت مبارک امام علی بن الحسین (ع)، زین العابدین و سید الساجدین، بود؛ امامی که خداوند عزّوجلّ خواست از کسانی باشد که پلیدی را از آنان دور کرده و پاکشان ساخته است، و از عترتی که رسول خدا (ص) درباره‌شان فرمود: «إِنِّی تَارِکٌ فِیکُمْ مَا إِن تَمَسَّکْتُمْ بِهِمَا لَنْ تَضِلُّوا بَعْدِی أَبَدًا؛ کِتَابَ اللَّهِ وَعِتْرَتِی أَهْلَ بَیْتِی». نام این امام با لقب زین العابدین و سید الساجدین همراه شده است، زیرا به فراوانی نماز و سجده و تسبیح و ملازمت با نماز شب شناخته می‌شد، و دعایی که از محبت و تعظیم خداوند و شکر و حمد بر نعمت‌هایش لبریز بود.

خداوند سبحانه و تعالى در کتاب عزیز خود فرموده است: « هُوَ الَّذِی جَعَلَ الشَّمْسَ ضِیَاءً وَالْقَمَرَ نُوراً وَقَدَّرَهُ مَنَازِلَ لِتَعْلَمُوا عَدَدَ السِّنِینَ وَالْحِسَابَ» و نیز فرمود: «إِنَّ عِدَّهَ الشُّهُورِ عِنْدَ اللَّهِ اثْنَا عَشَرَ شَهْراً فِی کِتَابِ اللَّهِ یَوْمَ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ». خداوند زمان را برای انسان آفرید و از رحمت خود در آن ایستگاه‌های روحی، ایمانی و تربیتی نهاد؛ ایستگاه‌هایی که خداوند برای ما فراهم کرده و ما را به غنیمت شمردن و بهره‌گیری از آن‌ها فراخوانده است.

شیخ مفید (ره) در کتاب «الإرشاد» آورده است که او: «أعبدَ أهل زمانه وأفقههم وأحلمهم، وأسخاهم کفّاً، وأکرمهم نفساً… وکان یتفقَّد فقراء المدینه فی اللَّیل، فیوصل إلیهم الطَّعام من دون أن یعرفوه؛ عابدترین، فقیه‌ترین، بردبارترین، بخشنده‌ترین و بزرگوارترین مردم زمان خود بود… و شب‌ها به فقیران مدینه سر می‌زد و بدون آنکه او را بشناسند، برایشان غذا می‌برد.» و این همان چیزی است که القاب او به آن اشاره دارد: «عبد صالح»، «کاظم» و «باب الحوائج إلی الله تعالی».