در اصطلاح فقهی، تقلید فقط یک مسأله عقلی نیست؛ ادلّه شرعی هم برای آن اقامه شده است.

به طور خلاصه:

• دلیل عقلی: عقل می‌گوید کسی که متخصص نیست، باید در امور تخصصی به کارشناس رجوع کند؛ همان‌طور که بیمار به پزشک مراجعه می‌کند. در فروع دینی هم غیرمجتهد باید به مجتهد رجوع کند.
• ادلّه شرعی: در قرآن و روایات هم به رجوع جاهل به عالم و سؤال از اهل ذکر اشاره شده است.

از مهم‌ترین مستندات شرعی که معمولاً ذکر می‌شود:

• قرآن:

  • فَاسْأَلُوا أَهْلَ الذِّکْرِ إِنْ کُنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ
  • فَلَوْلَا نَفَرَ مِنْ کُلِّ فِرْقَهٍ... لِیَتَفَقَّهُوا فِی الدِّینِ

• روایات:

  • روایاتی که مردم را به رجوع به فقها و راویان حدیث در رخدادهای جدید و مسائل دینی ارجاع می‌دهند.
  • در فقه امامیه، این روایات در کنار سیره عقلا، پشتوانه‌ی مهمی برای مشروعیت تقلید شمرده می‌شوند.

پس نتیجه این است که:

• اصلِ رجوع جاهل به عالم، عقلایی است
• و شرع هم آن را تأیید و امضا کرده است