خطبه ها

خداوند سبحانه وتعالى در کتاب عزیز خود می‌فرماید: «یَا أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْنَاکُم مِّن ذَکَرٍ وَأُنثَىٰ وَجَعَلْنَاکُمْ شُعُوبًا وَقَبَائِلَ لِتَعَارَفُوا إِنَّ أَکْرَمَکُمْ عِندَ اللَّهِ أَتْقَاکُمْ إِنَّ اللَّهَ عَلِیمٌ خَبِیرٌ » صدق الله العظیم. «ای مردم! ما شما را از مرد و زنی آفریدیم و شما را ملت‌ها و قبیله‌ها قرار دادیم تا یکدیگر را بشناسید. بی‌گمان گرامی‌ترین شما نزد خدا پرهیزکارترین شماست. همانا خدا دانای آگاه است.» (حجرات: ۱۳)

سیزدهم ماه جمادی‌الاول سالروز وفات یکی از کسانی است که این مشیّت خداوند درباره‌ی آنان محقق شده است: «تا پلیدی را از شما اهل‌بیت بزداید و شما را پاک و پاکیزه گرداند» و او صدیقه‌ی طاهره فاطمه زهرا (ع)، سرور زنان جهان است. این بر اساس روایتی است که ما به آن اعتماد داریم و می‌گوید وفات ایشان در همین روز، یعنی هفتاد و پنج روز پس از رحلت رسول خدا (ص) رخ داده است.

از مؤمن خواسته شده است که آزار خود را از همهٔ مردم بازدارد؛ حتی از کسانی که در دین یا مذهب یا جایگاه سیاسی با او مخالف‌اند. هرگونه آزاری، چه مادی باشد، چه جسمی و چه معنوی؛ خواه با دست باشد، خواه با زبان، با نگاه باشد یا با عمل؛ یا اینکه با بلند کردن صدای خود یا رادیوی ماشین یا رادیوی خانگی‌اش دیگران را بیازارد؛ یا با قرار دادن ماشینش در وسط جاده مانع عبور و مرور شود؛ یا با تخطی از قوانین رانندگی حرکت دیگران را مختل کند؛ یا با ریختن زباله در خیابان یا قرار دادن آن در جایی غیر از محل تعیین‌شده؛ و این شامل آسیب زدن به اموال عمومی یا محیط زیستی که مردم از آن بهره می‌برند نیز می‌شود.

خداوند سبحانه وتعالى در کتاب عزیز خود می‌فرماید: «وَلَا تَنسَوُا الْفَضْلَ بَیْنَکُمْ إِنَّ اللَّهَ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِیرٌ» صدق الله العظیم. این آیه در سیاق آیاتی آمده که دربارهٔ احکام طلاق سخن می‌گوید. خداوند سبحان خواسته است با این آیه از بروز هرگونه آثار منفی ناشی از طلاق جلوگیری کند. طلاق غالباً به قطع رابطه، بروز کینه‌ و دشمنی‌هایی می‌انجامد که تنها به زوجین محدود نمی‌ماند، بلکه به خانواده‌هایشان نیز سرایت می‌کند و بر فرزندان و محیط اطرافشان تأثیر می‌گذارد؛ چیزی که در واقعیت زندگی‌مان به شکل فزاینده‌ای شاهد آن هستیم.

خداوند عزّوجلّ به بندگانش هشدار داده که او بر کلمه‌ای که بر زبان می‌آورند مراقب است، تا آنان را متوجه سازد که هنگامی که سخن می‌گویند یا می‌نویسند، تحت نظارت شدید او هستند. آنجا که فرموده است: «مَّا یَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَیْهِ رَقِیبٌ عَتِیدٌ»؛ هیچ سخنی بر زبان نمی‌آورد مگر آنکه نزد او نگهبان و آماده‌ای هست. و به همین جهت آنان را راهنمایی کرده که کلماتشان را برگزینند و در انتخاب آن‌ها نیکو عمل کنند و تنها به کلامی که به دیگران آسیب نمی‌رساند بسنده نکنند؛ کلامی که احساساتشان را جریحه‌دار می‌کند یا برایشان آزاری پدید می‌آورد یا به فتنه و تنش می‌انجامد. بلکه خواسته است که بهترین کلام را برگزینند.

هشتم ربیع‌الثانی، سالروز میلاد مبارک امام یازدهم از ائمهٔ اهل‌بیت (ع)، امام حسن عسکری (ع) بود. امامی که همچون همهٔ ائمهٔ اهل‌بیت (ع) به علم، حلم، زهد، تواضع، کثرت عبادت، بخشش و عطا و حسن‌خلق ممتاز بود،. او چنان جایگاهی در دل مردم یافت که دل‌های دوستدارانش و حتی دشمنانش را به سوی خود کشاند. این حقیقت را احمد بن عبیدالله بن خاقان وزیر عباسی  چنین بیان کرده است: «دوستی و دشمنی را ندیدم مگر آنکه ستایش او را نیکو می‌گفت.»

«وَلَنَبْلُوَنَّکُم بِشَیْءٍ مِّنَ الْخَوْفِ وَالْجُوعِ وَنَقْصٍ مِّنَ الْأَمْوَالِ وَالْأَنفُسِ وَالثَّمَرَاتِ وَبَشِّرِ الصَّابِرِینَ * الَّذِینَ إِذَا أَصَابَتْهُم مُّصِیبَهٌ قَالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ * أُولَٰئِکَ عَلَیْهِمْ صَلَوَاتٌ مِّن رَّبِّهِمْ وَرَحْمَهٌ وَأُولَٰئِکَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ» صدق الله العظیم. آیه‌اى که تلاوت کردیم به حقیقتى اشاره دارد که نباید از ذهن ما و ذهن همه‌ى کسانى که بر این زمین‌اند غایب بماند؛ و آن این است که زندگى‌اى که در آن به سر مى‌بریم همیشه راهى هموار و مفروش به گل و شکوفه نخواهد بود و به همه‌ى خواسته‌ها و آرزوهایمان پاسخ نخواهد داد، بلکه در آن در معرض بلاها و آزمایش‌ها و چالش‌هایى خواهیم بود که ممکن است به ترس یا گرسنگى، یا کاستى در اموال و جان‌ها و میوه‌ها بینجامد و چه بسا آنان را به ناامیدى بکشاند.

«یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آَمَنُوا اذْکُرُوا اللَّهَ ذِکْرًا کَثِیرًا * وَسَبِّحُوهُ بُکْرَهً وَأَصِیلًا * هُوَ الَّذِی یُصَلِّی عَلَیْکُمْ وَمَلَائِکَتُهُ لِیُخْرِجَکُمْ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ وَکَانَ بِالْمُؤْمِنِینَ رَحِیمًا» صدق الله العظیم. خداوند عزّ و جلّ در این آیه و بسیارى از آیات دیگر، بندگان مؤمن خود را تشویق کرده است که ذکر او را بسیار گویند؛ چنان‌که هر جا هستند و هر کجا فرود آیند او را یاد کنند و ذکرشان به اوقات خاص یا مناسبت‌ها ، هنگام از دست دادن عزیزى، یا هنگامى که به بیمارى یا سختى یا بلایى دچار مى‌شوند، یا هنگام حضور در جاهایى که آنان را به یاد خداوند عزّ و جلّ مى‌اندازد ،محدود نباشد؛ بلکه او را بر نیمکت‌هاى درس، در حین انجام کارها، در بازارها یاد کنند.