خطبه ها

دوازدهم و  هفدهم ماه ربیع‌الأول، بر حسب اختلاف روایات ،روز ولادت کسى است که خداوند او را براى همه‌ مردم فرستاد تا برایشان «شَاهِدًا وَمُبَشِّرًا وَنَذِیرًا * وَدَاعِیًا إِلَى اللَّهِ بِإِذْنِهِ وَسِرَاجًا مُّنِیرً» باشد. او رسالت خود را به انجام رساند، دعوت را ابلاغ کرد، مسلمانان را نصیحت نمود و آنان را به آنجا رساند که بهترین امتى باشند که براى مردم بیرون آمده‌اند. و ما نیز به این گواهى مى‌دهیم هنگامى که در زیارتش مى‌گوییم: «نشهد أنَّک قد بلّغت الرّساله، وأدَّیت الأمانه، ونصحت الأمَّه، وأمرت بالمعروف ونهیت عن المنکر، وجاهدت فی الله حقّ جهاده، حتّى آتاک الیقین».

در دوازدهم و هفدهم ربیع‌الاول، بر اساس روایات مختلف، یادبود ولادت کسی فرامی‌رسد که خداوند او را برای همه مردم فرستاد تا برای آنان «شَاهِدًا وَمُبَشِّرًا وَنَذِیرًا * وَدَاعِیًا إِلَى اللَّهِ بِإِذْنِهِ وَسِرَاجًا مُّنِیرًا» باشد. او رسالت خود را کامل کرد، دعوت را ابلاغ کرد، امت را نصیحت نمود و آنان را به آنجا رساند که بهترین امت باشند که برای مردم پدید آمده‌اند. و ما در زیارت او به این حقیقت شهادت می‌دهیم و می‌گوییم: «گواهی می‌دهیم که تو رسالت را ابلاغ کردی، امانت را ادا نمودی، امت را نصیحت کردی، به معروف امر نمودی و از منکر نهی کردی، و در راه خدا آن‌گونه که سزاوار جهاد است جهاد کردی، تا آن‌گاه که یقین فرا رسید.»

امروز، در بیست‌وهشتم ماه صفر، با سالروز وفات پیامبر اکرم (ص) روبه‌رو هستیم؛ مناسبتی که ما را به احساسات درد و اندوهی بازمی‌گرداند که مسلمانان در روزی که پیامبرشان به جوار پروردگارش پیوست، تجربه کردند. پیامبری که آنان را از جهل و عقب‌ماندگی و گمراهی و انحراف بیرون آورد و برای آنان پدر، معلم، راهنما، بشارت‌دهنده، بیم‌دهنده و رحمت بود.

از مهم‌ترین نعمت‌هایی که خداوند متعال بر بندگانش ارزانی داشته، بلکه از برجسته‌ترین آن‌ها این است که درِ دعا را به‌طور گسترده به روی آنان گشوده تا با او ارتباط برقرار کنند، غم‌ها و مشکلات و رنج‌هایشان را به او بگویند و از طریق آن آنچه را از او امید دارند و می‌خواهند که یاری‌شان کند، بیان نمایند؛ بدون هیچ واسطه‌ای میان او و آنان. این در همیشه به روی آنان باز است و هیچ‌کس را بر دیگری برتری نداده؛ همه می‌توانند با او ارتباط برقرار کنند.

بیستم ماه صفر، سالروز اربعین شهادت امام حسین (ع) است؛ مراسمی که با حضور میلیون‌ها انسان از سراسر جهان برای زیارت مرقد شریف آن حضرت در کربلا پیوند خورده است. این زیارت، بیان عملی وفاداری به این امام است که گران‌بهاترین فداکاری‌ها را از جان خود، اهل‌بیت و یارانش و اسارت زنانش تقدیم کرد تا اسلام را حفظ کند و آن را پاک و بی‌آلایش نگاه دارد؛ پس از آن‌که دست‌های تحریف به سویش دراز شده بود و نزدیک بود درخشش آن را در همه عرصه‌ها از میان ببرد.

امروز، هفتم ماه صفر، سالروز رحلت یک امام از میان کسانی است که این آیه درباره‌شان نازل شده است؛ کسانی که خداوند پلیدی را از آنان زدوده و آنان را پاک و پاکیزه ساخته تا الگو و اسوه‌ی مردم باشند، و او امام حسن بن علی (ع) است. امامی که از تربیت مادرش زهرا (س) و پدرش علی (ع) و مراقبت ویژه‌ی جدّش رسول خدا (ص) برخوردار شد.

فردا ماه صفر بر ما طلوع می‌کند؛ ماهی که دومین ماه از ماه‌های قمری است و خداوند سبحان در آیه‌ای که تلاوت کردیم به آن اشاره فرموده است. این ماه در درون خود مناسبت‌های متعددی را جای داده است. در این ماه، با یادبود اربعین امام حسین (ع) همراه خواهیم بود؛ روزی که انبوه زائران از گوشه‌وکنار جهان برای زیارت بارگاه امام حسین (ع) در کربلا سرازیر می‌شوند تا وفاداری صادقانه‌شان را به این امام، به فداکاری‌هایی که او و یاران و اهل‌بیتش انجام دادند و به هدفی که آن فداکاری‌ها برای آن صورت گرفت، ابراز کنند.

بیست‌وپنجم ماه محرّم الحرام، با سالروز وفات چهارمین امام از ائمه اهل‌بیت (ع) مصادف است؛ کسانی که مشیّت خداوند عزّوجلّ در آنان تحقّق یافت و پلیدی را از آنان دور ساخت و پاکشان نمود و از عترتی که رسول خدا (ص) به آنان اشاره کرد و فرمود: «إنّی تارکٌ فیکم الثّقلین، ما إن تمسّکتم بهما لن تضلّوا بعدی أبدًا؛ کتاب الله، وعترتی أهل بیتی». او امام علی بن الحسین (ع) است که لقبش «زین العابدین» و «سیّد السّاجدین» به میزان عبادت او برای خداوند عزّوجلّ و فراوانی سجده‌اش اشاره دارد.