بسم الله الرحمن الرحیم
خطبه‌های نماز جمعه بیروت به امامت علامه سید علی فضل‌الله
۱۶ آذر ۱۴۰۳ برابر با ۶ دسامبر ۲۰۲۴ و ۰۴ جمادی الثانی ۱۴۴۶
خطبه دوم
علامه سید علی فضل‌الله دو خطبه نماز جمعه را بر منبر مسجد امام حسنین (ع) در حاره حریک بیروت ایراد کرد. در خطبه سیاسی ایشان آمده است از:
ای بندگان خدا، شما و خودم را به آنچه خداوند عز وجل به ما سفارش کرده، توصیه می‌کنم، آنجا که فرمود: «یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَلْتَنظُرْ نَفْسٌ مَّا قَدَّمَتْ لِغَدٍ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ خَبِیرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ * وَلَا تَکُونُوا کَالَّذِینَ نَسُوا اللَّهَ فَأَنسَاهُمْ أَنفُسَهُمْ أُولَٰئِکَ هُمُ الْفَاسِقُونَ * لَا یَسْتَوِی أَصْحَابُ النَّارِ وَأَصْحَابُ الْجَنَّهِ أَصْحَابُ الْجَنَّهِ هُمُ الْفَائِزُونَ».
این دعوت خداوند است که خود را برای روزی آماده کنیم که در برابر او می‌ایستیم؛ روزی که هر نفسی از خود دفاع می‌کند. بهترین توشه‌ای که برای آن روز می‌توانیم فراهم کنیم، تقواست.
این تقوا همان چیزی است که امروز بیش از هر چیز به آن نیازمندیم؛ تقوایی که ما را فرا می‌خواند تا حضور خداوند را در درون خود و در زندگی فراموش نکنیم، در رویارویی با چالش‌ها و مصیبت‌ها، در کاهش رنج و درد مردم، و اینکه در هر سخن، موضع و تصمیمی که می‌گیریم مراقب او باشیم. هرگاه به این راه هدایت شویم و آن را در همه جزئیات زندگی‌مان زندگی کنیم و دریابیم، نیرومندتر، آگاه‌تر و مسئولیت‌پذیرتر خواهیم شد و به نتایجی که خداوند به بندگانش وعده داده (یعنی بهشت) دست خواهیم یافت و توان بیشتری برای رویارویی با چالش‌ها خواهیم داشت.
آغاز سخن از تجاوز صهیونیستی است که بر کشور متوقف نشده است، با وجود تصمیمی که این رژیم مبنی بر پذیرش آتش‌بس صادر کرد و دولت لبنان نیز به آن پایبند شد. این دشمن همچنان با پروازهای هوایی خود، تهدید اهالی بسیاری از روستاهای لبنانی به ممنوعیت ورود، و بمباران‌هایی که بسیاری از مواضع لبنانی در جنوب و شمال لیتانی و در مرز را هدف قرار داده، و نیز با گسترش دایره اشغال خود به زمین‌هایی در نوار مرزی که پیش از این به دلیل ایستادگی مقاومت نتوانسته بود به آنها برسد، و با تخریب روشمند و تسطیح خانه‌ها و ساختمان‌ها در روستاهایی که بر آنها مسلط شده و تبدیل آنها به روستاهای غیرقابل سکونت، این تصمیم را نقض می‌کند.
اکنون روشن شده که هدف دشمن از این کارها ایجاد منطقه‌ای حائل در مرز رژیم و خالی از سکنه کردن آنها و تثبیت ادعای حقی است که توافق‌نامه به آن داده تا هر منطقه‌ای در داخل لبنان را که تهدیدی برای خود بداند هدف قرار دهد تا در برابر افکار عمومی داخل رژیمش و خارج از آن چنین بنماید که همچنان قوی‌تر و آغازگر این جنگ است.
در همین حال، دولت لبنان همچنان به این تصمیم پایبند است و بندهای آن را اجرا می‌کند و میدان را برای کمیته نظارت بر آتش‌بس باز گذاشته تا مسئولیت‌های خود را انجام دهد و همه اقدامات لازم را برای جلوگیری از ادامه این نقض‌ها و زیاده‌روی‌های دشمن به کار گیرد.
ما در این زمینه بر ضرورت اجرای کامل بندهای توافق و احترام به آن، تأکید می‌کنیم که بر همه کشورهای حامی این توافق و در رأس آنها ایالات متحده آمریکا است که نقش خود را هرچه سریع‌تر ایفا کنند و از آن تأخیر و کندی که هنوز در برخورد با نقض‌های دشمن شاهدیم دست بردارند.
در اینجا سرعت عمل دولت لبنان در انجام نقش مورد انتظار از خود با استقرار ارتش لبنان در مرزهای لبنانی را می‌ستاییم؛ اما بر لبنانی‌هاست که از این دشمن هشیار باشند و آمادگی خود را حفظ کنند و تلاش‌هایشان را در رویارویی با هر تجاوزی که ممکن است پس از اظهارنظر نخست‌وزیر دشمن مبنی بر اینکه آنچه رخ داده آتش‌بس است و هنوز جنگ با لبنان متوقف نشده، متحد سازند. لبنان در طول مرحله گذشته ثابت کرده که ضعیف نیست و لقمه آماده‌ای برای این دشمن آن‌گونه که می‌خواهد نیست.
در همین زمان، لبنانی‌ها همچنان برای رفع آثار این تجاوز که به سنگ و انسان آسیب زده تلاش می‌کنند. در اینجا باید نقش شهرداری‌ها و نهادهای حامی آنها را، چه در ضاحیه جنوبی و چه در جنوب و بقاع، که از نخستین روز آتش‌بس با وجود کمبود امکانات و توان‌شان به باز کردن راه‌ها و رفع آوارها شتافتند، ستود.
در اینجا از دولت می‌خواهیم که وظیفه خود را در حمایت مادی و تجهیزاتی از این شهرداری‌ها برای تکمیل نقش‌شان در رفع حجم عظیم آوار ساختمان‌ها انجام دهد.
در حالی که آسیب‌دیدگان از تجاوز هنوز منتظرند دولت هرچه سریع‌تر وظیفه خود را در قبال آنان با دستگیری و ترمیم ساختمان‌های آسیب‌دیده و تأمین مسکن برای کسانی که خانه‌هایشان ویران شده انجام دهد؛ پس از آنکه روشن شده بار سنگینی که بر دوش کسانی افتاده که می‌خواهند اجاره کنند، به‌ویژه با وجود کسانی که از این نیاز سوءاستفاده کرده و اجاره‌بها را بدون در نظر گرفتن پیامدهای آن افزایش داده‌اند.
در اینجا باید ابتکاراتی را که از سوی افراد و نهادها آغاز شده ستود؛ ابتکاراتی که باید تقویت و گسترش یابد و به مسئولیتی عربی، اسلامی و انسانی تبدیل شود، نه آنکه این بار تنها بر دوش مقاومت گذاشته شود و گویی اوست که خانه‌ها، مغازه‌ها و مؤسسات را ویران کرده است؛ در حالی که مقاومت اعلام کرده از هیچ کوششی برای بازسازی آنچه ویران شده فروگذار نخواهد کرد.
در عین حال بار دیگر از همه نیروهای سیاسی در مجلس نمایندگان برای پاسخ به دعوت رئیس مجلس به منظور انتخاب رئیس‌جمهور می‌خواهیم تا بر رئیسی توافق کنند که بتواند این مرحله دشوار و پر از چالش‌های داخلی و خارجی را رهبری کند و مرحله انتظام کار نهادهای قانون اساسی را آغاز نماید؛ پس از آنکه روشن شده این امر جز با توافق و هم‌افزایی تلاش‌های همه آنان میسر نخواهد شد.
مایه تأسف است که هنوز کسانی هستند که بر تحولات احتمالی در داخل و خارج امید می‌بندند که به تغییراتی به سود آنان بینجامد؛ در حالی که واقعیت‌ها نادرستی و غیرواقعی بودن این شرط‌بندی را ثابت کرده است. این وطن با سلطه یک گروه بر گروه دیگر یا یک طایفه بر طایفه دیگر از راه غلبه ساخته نمی‌شود.
به فلسطین می‌رسیم، جایی که دشمن صهیونیستی همچنان به کشتارها و ویران کردن خانه‌ها بر سر صاحبان‌شان ادامه می‌دهد؛ چیزی که پیشانی انسانیت را به شرم می‌اندازد.
با تأسف همه اینها در حالی رخ می‌دهد که کشورهای عربی و اسلامی هیچ اقدام قاطعی برای جلوگیری از ادامه تجاوز این دشمن انجام نمی‌دهند و هیچ دستی برای تخفیف بار رنج مردم فلسطین دراز نمی‌شود؛ تا این مردم تنها در برابر جلادان‌شان رنج ببرند. در حالی که نهادهای جهانی، حقوق بین‌الملل و تریبون‌های حقوق بشر هنوز از توقف جنگ نسل‌کشی که بیش از یک سال است بر مردم فلسطین ادامه دارد ناتوان‌اند.
امید ما همچنان به پایداری این مردم و فداکاری‌های مقاومت‌شان است که بی‌تردید به ثمر خواهد نشست و آرزوهایشان را محقق خواهد کرد.