بسم الله الرحمن الرحیم

خطبه‌های نماز جمعه بیروت به امامت علامه سید علی فضل‌الله

۹ آذر ۱۴۰۳ برابر با ۲۹ نوامبر ۲۰۲۴  و ۲۷ جمادی الاول ۱۴۴۶

خطبه دوم

علامه سید علی فضل‌الله دو خطبه نماز جمعه را بر منبر مسجد امام الحسنین (ع) در حاره حریک ایراد کردند. این خطبه، نخستین خطبه پس از اعلام آتش‌بس بود. در بخشی از خطبه سیاسی‌شان آمده است:

ای بندگان خدا! شما و خودم را توصیه می‌کنم که شایسته آنچه این آیه اشاره کرده باشیم، آنجا که خداوند می‌فرماید: «وَلَنَبْلُوَنَّکُم بِشَیْءٍ مِّنَ الْخَوْفِ وَالْجُوعِ وَنَقْصٍ مِّنَ الْأَمْوَالِ وَالْأَنفُسِ وَالثَّمَرَاتِ وَبَشِّرِ الصَّابِرِینَ * الَّذِینَ إِذَا أَصَابَتْهُم مُّصِیبَهٌ قَالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ» (سوره بقره، آیات ۱۵۵ و ۱۵۶).

یعنی در برابر آنچه به آن مبتلا شده‌ایم ،از دست دادن عزیزان، خانه‌ها، مؤسسات و محل‌های کار ،احساسات و هیجانات خود را کنترل کنیم و جز آنچه خدا را راضی می‌کند بر زبان نیاوریم.

در این صورت در چشم خدا و تحت مراقبت او خواهیم بود و از هدایت‌شدگان خواهیم شد و به این ترتیب آرزوها را محقق می‌کنیم و با چالش‌ها روبه‌رو می‌شویم.

عزیزان امروز در حالی ایستاده‌ایم که در درونمان آمیزه‌ای از احساسات موج می‌زند: احساس عزت و کرامت به خاطر آنچه محقق و به دست آمده، و در عین حال اندوه عمیق که سینه‌هایمان را فشرده از نتیجه این تجاوز و ویرانی عظیمی که پیرامون خود می‌بینیم؛ ویرانی‌ای که ساختمان‌های مسکونی، مغازه‌ها و مؤسسات تجاری را دربرگرفت و حتی مؤسسات بهداشتی، رسانه‌ای، عبادتگاه‌ها و مکان‌های میراثی را هم بی‌نصیب نگذاشت. ویرانی نظام‌مند محیط زیست و زیرساخت‌ها، و شمار بسیار شهدا و مجروحان که زنان و کودکان و سالخوردگان را هم دربرنگرفت، و صحنه‌هایی که از آوارگان دیدیم که از خانه‌هایشان به دنبال امنیت به جاهایی کوچ کردند که انتخاب خودشان نبود و هنوز کسانی هستند که پس از ویرانی خانه‌شان جایی برای پناه بردن ندارند.

تجاوزی که دشمن با هدف قرار دادن مجموعه‌ای از رهبران مقاومت و علما و مجاهدان ،و در رأس آنان برادر عزیز سید حسن نصرالله ،زمینه آن را فراهم کرد و در آن از همه ابزارهای نابودی و سلاح‌های مرگبار استفاده نمود.

دشمن گمان کرد که با این کار می‌تواند شعله مقاومت را خاموش کند، اراده و عزم و غیرت را در دل‌ها بشکند و لبنان را به طرحی که اعلام کرده بود ،ساختن خاورمیانه‌ای جدید که دست بالای آن با او باشد ،ملحق سازد. اما امیدهایش به برکت آمادگی مقاومت و حضور مؤثر آن در میدان، و صحنه ثبات و پایداری‌ای که مردممان نشان دادند ،کسانی که با وجود خطرات در سرزمین خود ماندند و اصرار داشتند آن را ترک نکنند، یا کسانی که شرایط آنان را ناچار به ترک دیار کرد ،و همچنین آغوش باز و همبستگی با آوارگان که همه اقشار مردم لبنان از همه طوایف و مذاهب و جریان‌های سیاسی نشان دادند، نقش بر آب شد. این امر دشمن را در نهایت وادار کرد در برابر شروط مذاکره‌کننده لبنانی تسلیم شود و آتش‌بس را بپذیرد؛ هرچند هنوز می‌کوشد آنچه در مذاکرات مطرح شده را به نفع خود تفسیر کند، چیزی که واقعیت‌ها و اظهارات مسئولان شهرک‌نشینان شمال و رؤسای شهرداری‌ها و فرماندهان دشمن آن را نفی می‌کند.

در برابر آنچه گذشت، از ایستادگی افسانه‌ای قهرمانان مقاومت به خاطر دستاوردی که حتی عمق این رژیم را تهدید کرد ،با وجود همه توانمندی‌ها و امکاناتی که دشمن در خشکی و دریا و هوا دارد ،قدردانی می‌کنیم. همچنین از پایداری مذاکره‌کننده لبنانی و تسلیم نشدن او در برابر تهدیدها و فشارهایی که دشمن برای کسب امتیازات بیشتر وارد می‌کرد، تقدیر می‌نماییم.

در اینجا باید نقش بزرگ مذاکره‌کننده لبنانی و در رأس آن رئیس مجلس نمایندگان لبنان، استاد نبیه بری را ارج بنهیم که در همه مراحل تجاوز حضوری مؤثر داشت و در ثبات و اصرار بر مواضعی که هرگونه خدشه به امنیت و حاکمیت این کشور را رد می‌کرد، ثابت‌قدم بود.

همزمان از مردم فداکار بقاع و ضاحیه و جنوب و جبل به خاطر ازخودگذشتگی، پایداری، آگاهی و فداکاری‌هایشان تقدیر می‌کنیم. فراموش نمی‌کنیم که بسیاری از شهدا را دشمن در محل‌های آوارگی‌شان هدف قرار داد. و نیز به خاطر چسبیدن مردم به خاک سرزمینی که با خون فرزندانش آمیخته است، هنگامی که با وجود همه هشدارها و تهدیدهای دشمن برای بازگشت شتافتند.

همچنین از آغوش گرم و مراقبتی که آوارگان از سوی افراد، انجمن‌ها و مؤسسات همه طوایف و مذاهب دریافت کردند، بسیار قدردانی می‌کنیم؛ امری که فرصت هرگونه فتنه‌انگیزی داخلی را که دشمن خواهان آن بود و برایش تلاش می‌کرد، از او گرفت.

در این شرایط دعوت خود را از نیروهای سیاسی و دینی برای وحدت تجدید می‌کنیم؛ وحدتی که در آن اختلافات گذشته را فراموش کنند و از هر آنچه فتنه برمی‌انگیزد و درگیری‌ها را شعله‌ور می‌سازد و حساسیت‌ها را تحریک می‌کند، دست بردارند. این وحدت برای رویارویی با بارهای این مرحله و چالش‌های آن ضروری است؛ چه از سوی دشمنی که هنوز سلاحش را غلاف نکرده و ما هر روز نقض‌هایش را می‌بینیم، و چه از مشکلات سیاسی و اقتصادی که همچنان کشور را در خود پیچیده است.

مهم‌تر از همه این‌ها، بازسازی است که باید دغدغه اصلی دولت و همه لبنانی‌ها باشد. زمان آن فرا رسیده که این کشور از امنیت و ثبات و سازندگی در همه زمینه‌ها برخوردار شود؛ اما این تنها با توافق همه لبنانی‌ها ممکن است. این کشور جز با توافق ساخته نمی‌شود و امروز بیش از هر زمان به تلاش برای رسیدن به آن نیازمندیم.

در عین حال، چشم ما همچنان به فلسطین دوخته است؛ مردمی که با آنان بوده‌ایم و همچنان خواهیم بود و غم‌هایشان را بر دوش می‌کشیم. صمود و فداکاری‌هایشان را ارج می‌نهیم و همه امیدواریم که آنچه آرزو می‌کنند ،برداشته شدن بار تجاوز از دوششان به برکت صمود و ثبات و تحمل فداکاری‌های سنگینی که همچنان آنان را دربر گرفته ،محقق شود.