خطبه‌های نماز عید فطر به امامت علامه سید علی فضل الله

|   جدیدترین اخبار

عید سعید فطر در حالی فرارسیده است که دنیای اسلام و جهان عرب دچار دسته‌بندی‌های داخلی شده است. این دسته‌بندی‌ها به جنگ‌ها و فتنه‌هایی تبدیل شده است که آثار آن را در سوریه، عراق، یمن، بحرین و لیبی و جاهای دیگر شاهد هستیم.

خطبه‌های نماز عید سعید فطر بیروت به امامت علامه سید علی فضل الله

 

عید سعید فطر در حالی فرارسیده است که دنیای اسلام و جهان عرب دچار دسته‌بندی‌های داخلی شده است. این دسته‌بندی‌ها به جنگ‌ها و فتنه‌هایی تبدیل شده است که آثار آن را در سوریه، عراق، یمن، بحرین و لیبی و جاهای دیگر شاهد هستیم. این دسته‌بندی دنیای اسلام و جهان عرب را ضعیف کرده و آن در معرض تندبادهای دیگران قرار داده است. همان‌هایی که تلاش می‌کنند تا این دسته‌بندی‌ها را عمیق کنند و نفت بر آتش آن بریزند. هدف آن‌ها مخفی نیست و آن این است که توانایی‌ها و امکانات جهان اسلام و دنیای عرب را فرسوده کنند. می‌بینیم که صدها میلیارد دلار صرف مدد جستن از فلان دولت و خریدهای تسلیحاتی می‌شود که باید در برابر کشورهای اسلامی و عربی دیگر مورد استفاده قرار گیرد.

البته اجازه نمی‌دهند که این سلاح در برابر دشمن صهیونیستی مورد استفاده قرار گیرد. بلکه قضیه برعکس است و باید این سلاح و دیگر سلاح‌های آمریکایی در برابر شهروندان بی‌دفاع استفاده شود، چیزی که در یمن روی می‌دهد و به جای این که از این همه پول و ثروت برای سرمایه‌گذاری و رشد و پیشرفت‌های اقتصادی و علمی و حمایت از مبارزه سرنوشت‌ساز مردم فلسطین استفاده شود، در امر فتنه افروزی در کشورهای دیگر مورد استفاده قرار می گیرند.

همه این‌ها به قدرت‌های بزرگ اجازه می‌دهد که جای پا باز کنند و زمام تصمیم‌گیری این منطقه از جهان را به دست گیرند و در آن نفوذ نمایند. البته جای گفتن نیست که قدرت‌های بزرگ اگر کاری هم انجام می‌دهند، فقط در راستای تأمین منافع خودشان است. در چنین شرایطی دشمن صهیونیستی هم سعی می‌کند که دامنه نفوذ خود را گسترش دهد و به دولت‌های عربی تعدی نماید. دنیای اسلام و جهان عرب هم ساکت‌اند و برخی برای دشمن کف و سوت می‌زنند.

دشمن صهیونیستی می‌کوشد که به قضیه فلسطین پایان دهد و با شهرک‌سازی و استیلای بر اراضی فلسطینی در قدس و کرانه غربی، آرمان فلسطین را به صورت کلی نابود نماید. دشمن دارد برای معامله قرن آماده می‌شود که در آن، فلسطینی‌ها به ذره‌ای از اراضی اشغالی و ساده‌ترین حقوق خود دست نخواهد یافت.

در برابر همه این‌ها از ملت‌های عربی و اسلامی و نه دولت‌ها می‌خواهیم که صفوف خود را متحد کنند و همه ابهام‌ها، اوهام و هراس افکنی‌های ناشی از تبلیغات و رسانه‌ها را از میان بردارند و بدانند که هدف قرار گرفتن بخشی از آن‌ها، هدف قرار گرفتن همه آن‌هاست. باید این ضرب المثل را به یاد داشته باشند: «من زمانی خورده شدم که گاو سفید خورده شد.»

ما بر صدای متحد و ایجاد پیوند و رابطه اصرار داریم. ما به کسانی که بر ایجاد تفرقه و چند دستگی و تباه کردن توانمندی‌ها اصرار دارند، امید چندانی نداریم. در آینده خواهیم دید که آنان چقدر اشتباه کرده‌اند و چقدر در تضعیف کشورهایشان و خودشان دخیل بوده‌اند.

امید ما همچنان به کسانی که از غیرت و عرق عربی، اسلامی و انسانی برخوردارند. آنانی که منطق حقارت و استضعاف را قبول ندارند، اصرار بر قدرت سازی دارند و مانع طرح‌های استکباری هستند. چشم امید ما به وحدت طلبان، مصلحان، ایستادگان، مقاومان و مجاهدان است.

باید همیشه به سلاح امید مسلح باشیم. البته نه امید واهی بلکه امیدی که متکی به واقعیت باشد. امیدی که نتیجه بخش باشد. ما چنین امیدی را در کشورهای مختلف شاهد هستیم. تصویری از آن را در پیروزی‌های لبنان، فلسطین و جاهایی که مقاومت در برابر دشمن وجود دارد شاهد هستیم. مقاومت زنده و پویا ثابت کرده است که قدرت‌های بزرگ قضای حتمی نیستند و می‌توانند بسیاری از طرح‌ها، برنامه‌ها و ابزارهای استکباری را ویران کنند.

امروز به همه صاحبان عزم و اراده تبریک عرض می‌کنیم و دستشان را می‌فشاریم. ما از میزان دشواری‌ها و موانعی که سر راهشان قرار دارد و فشارهایی که از جنبه‌های نظامی، امنیتی و اقتصادی دامن‌گیرشان است، آگاه هستیم. ولی مقاومت بهترین گزینه است و همچنان جایگزین تمام گزینه‌هایی خواهد بود که دستاوردی غیر از عقب‌نشینی و ضعف نخواهد داشت.

به لبنان می‌رسیم. لبنان باید برای مقابله با فساد فزاینده و رشد و پیشرفت کشور متحد شود. کشوری که در همه زمینه‌ها به ویژه عرصه‌های اقتصادی و مالی از بحران‌های متعدد رنج می‌برد و در معرض فروپاشی قرار دارد.

از رو مثل همیشه از جریان‌های سیاسی می‌خواهیم نسبت به وعده‌هایی که پیش از انتخابات داده‌اند وفادار باشند و مردم را از بحران نجات دهند و عللی را که باعث از بین رفتن اعتماد مردم به کشور و دنیا به لبنان شده است، درمان کنند. اولین اقدام در این زمینه بعد از تشکیل پارلمان، تشکیل دولتی است که بتواند به مسئولیت‌های خود عمل کند و نیازهای شهروندان خود را تأمین نماید.

نگرانی ما در کشوری که به سیاست انتظار عادت کرده‌اند، این است که امید تغییرات محدود به معادلات قدرت باشد که فقط برخی گروه‌ها از آن سود ببرند. ما مدت‌هاست این سیاست را تجربه کرده‌ایم. سیاستی که دستاوردی نداشته و ویرانی به بار آورده است. از این رو نباید آزموده را بیازماییم. این امر به جای برون رفت، باعث عمیق شدن بحران‌ها خواهد شد. برون رفت از این بحران‌ها چاره‌ای غیر از وحدت ملی و بسیج همه توانمندی‌ها در راستای خدمت به مصالح علیای کشور ندارد.